Przejdź do strony

−Wyspy łączące ludzi i przyrodę− Światowy Geopark UNESCO Wysp Oki Strona główna

Menu

Ta strona: Strona główna Tradycje i zwyczaje Kultura, która mogła wykształcić się tylko tutaj Tradycyjne sztuki widowiskowe

Tradycyjne sztuki widowiskowe

Festiwale i uroczystości, które niegdyś można było zobaczyć w różnych częściach Japonii, na Wyspach przetrwały w niezmienionej formie do czasów współczesnych i wciąż są praktykowane w różnych rejonach Oki.

Gorei-furyū (rytuał wjazdu koni do chramu)  

Chram Tamawakasu-mikoto jest tzw. chramem sōja dla Oki. Oznacza to, że wizyta tam jest równoznaczna z wizytą we wszystkich chramach na wyspach. Wyznaczenie jednego miejsca jako sōja wzięło się ze względów praktycznych – w dawnych czasach urzędnicy państwowi byli zobowiązani do odwiedzin wszystkich chramów w regionie, a na Oki jest ich bardzo dużo.

Co roku 5 czerwca w chramie Tamawakasu-mikoto odbywa się festiwal Gorei-furyū, związany z bardzo widowiskowym rytuałem, podczas którego galopują przez bramę torii konie, niosące na grzbietach przedmioty symbolizujące lokalne bóstwa z ośmiu rejonów wyspy Dōgo. Uważa się, że festiwal bierze swój początek w organizowanych niegdyś w tym miejscu spotkaniach reprezentantów wszystkich osad na wyspach.

Renge-e-mai (taniec smoczego króla)

Poza tym, w świątyni Kokubun-ji wciąż zachowywana jest tradycja tańców Renge-e-mai wywodzących się z tańców dworskich okresu Nara (710-784). Uważa się, że maski, którymi tancerze zakrywają twarze podczas występów przybyły z kontynentu – Chin, Azji Południowo-Wschodniej lub z Indii.

Mura-matsuri furyū

Mura-matsuri furyū to festiwal związany z astrologią i praktykami ezoterycznymi czerpiącymi z tradycji chińskiej (tzw. onmyōdō). Jego historia sięga okresu Kamakura (1185-1333). Podczas rytuału bóstwo słońca i bóstwo księżyca spotykają się w wyznaczonym miejscu i obchodzą je dookoła trzy i pół raza. Mówi się, że wraz z tradycją obchodów Mura-matsuri furyū, na Oki dotarła najnowsza ówczesna wiedza na temat kalendarza.

Taniec kagura z okręgu Kumi

Jeśli chodzi o kagurę (rodzaj tańca, forma teatru japońskiego) – szeroko znany jest taniec z regionu Izumo, związany z legendą o pokonaniu legendarnego potwora Yamata no Orochi (Wielki Wąż o Ośmiu Głowach i Ośmiu Ogonach). Mniej znany jest fakt, że kagura była i jest wystawiana również na Oki. Sztuka tańca kagura jest tu przekazywana z pokolenia na pokolenie przez rodziny zajmujące się danym chramem (shake). Kagurę z Oki wyróżniają też wotywne tańce wykonywane na przestrzeni równej dwóm matom tatami (jedna mata ma wymiary 90×180 cm) oraz ważna rola odgrywana w tańcach przez kapłanki miko.

Łódź Shārabune

Zwyczaj budowania shārabune (łodzi odprowadzających dusze zmarłych po święcie Obon) jest znany w różnych rejonach Japonii, ale na Nishinoshimie przybrał niespotykaną nigdzie indziej formę. Mieszkańcy okręgu Mita budują ze słomy i drewna duże łodzie, które następnie dekorują kolorowymi kawałkami papieru pokrytymi tekstem buddyjskich sutr. Wkładają na nie ofiary dla odsyłanych na ich pokładach duchów przodków i puszczają na morze.

 

Przejdź do góry