Przejdź do strony

−Wyspy łączące ludzi i przyrodę− Światowy Geopark UNESCO Wysp Oki Strona główna

Menu

Ta strona: Strona główna Geohistoria Od półwyspu do wyspy

Od półwyspu do wyspy

Przeobrażenie Oki w archipelag

Tsūtenkyō („Most do nieba”)

Tuż po wynurzeniu się na powierzchnię Wyspy Oki były jałowym pustkowiem pokrytym wulkanicznymi osadami pozostałymi po erupcjach wulkanicznych. Wzburzone fale Morza Japońskiego nieustannie uderzały w brzegi wysp i tym samym stworzyły tutejszy dynamiczny krajobraz, pełen spadzistych klifów i skał o niezwykłych kształtach, swoistych naturalnych „dzieł sztuki”. Cechą szczególną scenerii Wysp Oki są też miejsca, gdzie można zobaczyć przekrój wulkanu ze skałami o niezwykle żywych kolorach.

Sekiheki („Czerwony Klif”)

Podczas zlodowacenia ok. 20 tys. lat temu poziom morza obniżył się i w rezultacie Wyspy Oki połączyły się z lądem Półwyspu Shimane. Późniejsze globalne ocieplenie zaowocowało podniesieniem się poziomu mórz i Oki ponownie stało się odległymi wyspami. Swój obecny kształt przybrały ok. 10 tys. lat temu.


Aktywność wulkaniczna, która utworzyła Wyspy Oki zakończyła się ok. 400 tys. lat temu. Innym ważnym czynnikiem, który „rzeźbi” tutejszy krajobraz do dziś jest erozja wywoływana przez siłę fal morskich, wiatru i deszczu.

Przejdź do góry